مأمون : آيا نه اين است كه به گمان تو اندوه ابو بكر در راه خشنودى خدا بوده است ؟ اسحاق : بلى چنين است . مأمون : آيا نمىبينى كه قرآن كريم شهادت مىدهد بر اين كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلَّم ابو بكر را از حزن منع فرمود : * ( لا تَحْزَنْ » ) * ! اسحاق : پناه مىبرم به خدا ! مأمون : اى اسحاق ، مذهب من رفق و ملايمت با توست شايد خداوند ترا به سوى حق بر گرداند و از باطل عدول دهد به سبب بسيارى استعاذه تو « 1 » . اكنون مرا خبر بده از معنى : * ( فَأَنْزَلَ الله سَكِينَتَه عَلَيْه ) * « 2 » مقصود پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلَّم است يا ابو بكر ؟ اسحاق : مقصود رسول خداست . مأمون : درست گفتى اينك معنى اين آيه را بيان كن : * ( وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ ) * - تا - * ( ثُمَّ أَنْزَلَ الله سَكِينَتَه عَلى رَسُولِه وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ ) * « 3 » مىدانى خداوند از مؤمنان در اين آيه چه كسانى را قصد كرده است ؟ اسحاق : نه اى امير المؤمنين . مأمون : در غزوهء حنين كه لشكر مسلمين ضعف پيدا كرده و به جز چند نفر از بنى هاشم همه رو به فرار گذاشتند و با رسول خدا تنها هفت نفر باقى مانده بود على در پيش روى پيامبر شمشير مىزد و عباس از لگام استر آن حضرت گرفته بود و پنج نفر ديگر به اطراف پيغمبر پيوسته دور مىزدند و آن حضرت را از خطرهاى دشمن

--> « 1 » اسحاق در برابر اشتباهات و خطاهايى كه مأمون از وى مىگرفت جمله : اعوذ باللَّه را به زبان مىآورد . « 2 » سوره توبه ، آيه 40 . « 3 » سوره توبه ، آيه هاى 25 و 26 .